Urodzenie dziecka jest dopiero poczatkiem długiej drogi jaką będzie ono przebywało wspólnie z rodzicami, rodzeństwem, dziadkami, kolegami.... Będzie mu w życiu raz lepiej, raz gorzej, ale są wyjątkowe dzieci, którym życie nie będzie szczędziło dni pełnych niezrozumienia, porażek, odrzucenia - są to dzieci z ADHD.
Ja mam dwoje dzieci - wspaniałą, zdolną córkę i syna. Mój syn ma ADHD i jest również wyjątkowy.
Teraz po 7 latach intensywnej terapii, której i my się poddaliśmy, gdy zapyta się mnie ktoś jaki jest mój syn, już nie myślę, że agresywny, uparty, niegrzeczny, wulgarny, wybuchowy, namolny, ponieważ zmiany jakie w nim nastąpiły pokazały nam, że mamy bardzo uczuciowego, inteligentnego, koleżeńskiego, prawdomównego, pomysłowego, choć nadal impulsywnego, syna.
Jak dokonały się te zmiany?
Walczylismy o to by pomóc naszemu synowi!Szukaliśmy pomocy u specjalistów - pschologa, neurologa, psychiatry dziecięcego, aż trafiliśmy na tych właściwych. Chodziliśmy na rozmowy do przedszkola, a później i szkoły tak często jak było to konieczne. Wspólnie z kompetentnym, doświadczonym psychologiem i nauczycielem ustalaliśmy zasady postępowania wobec naszego dziecka. I ciągle uczyliśmy się walczyć o naszego syna. Teraz tą wiedzą dzielę się z innymi rodzicami, a od wspaniałych psychologów - którzy dzielasie swoja wiedza społecznie, na spotkaniach dla rodzicóy dzieci nadpobudliwych w naszym Stowarzyszeniu - nadal uzyskuję bezcenne wskazówki i porady.
I dlatego zwracam się do wszystkich ludzi, którzy mają dzieci powszechnie uznane za nadpobudliwe, niegrzeczne, łobuzowate - szukajcie pomocy dla nich i dla siebie, nie zrażajcie się niepowodzeniami, bądźcie cvierpliwi i wytrwali. NASZE DZIECI SĄ WYJĄTKOWE!
Ja mam dwoje dzieci - wspaniałą, zdolną córkę i syna. Mój syn ma ADHD i jest również wyjątkowy.
Teraz po 7 latach intensywnej terapii, której i my się poddaliśmy, gdy zapyta się mnie ktoś jaki jest mój syn, już nie myślę, że agresywny, uparty, niegrzeczny, wulgarny, wybuchowy, namolny, ponieważ zmiany jakie w nim nastąpiły pokazały nam, że mamy bardzo uczuciowego, inteligentnego, koleżeńskiego, prawdomównego, pomysłowego, choć nadal impulsywnego, syna.
Jak dokonały się te zmiany?
Walczylismy o to by pomóc naszemu synowi!Szukaliśmy pomocy u specjalistów - pschologa, neurologa, psychiatry dziecięcego, aż trafiliśmy na tych właściwych. Chodziliśmy na rozmowy do przedszkola, a później i szkoły tak często jak było to konieczne. Wspólnie z kompetentnym, doświadczonym psychologiem i nauczycielem ustalaliśmy zasady postępowania wobec naszego dziecka. I ciągle uczyliśmy się walczyć o naszego syna. Teraz tą wiedzą dzielę się z innymi rodzicami, a od wspaniałych psychologów - którzy dzielasie swoja wiedza społecznie, na spotkaniach dla rodzicóy dzieci nadpobudliwych w naszym Stowarzyszeniu - nadal uzyskuję bezcenne wskazówki i porady.
I dlatego zwracam się do wszystkich ludzi, którzy mają dzieci powszechnie uznane za nadpobudliwe, niegrzeczne, łobuzowate - szukajcie pomocy dla nich i dla siebie, nie zrażajcie się niepowodzeniami, bądźcie cvierpliwi i wytrwali. NASZE DZIECI SĄ WYJĄTKOWE!